ผู้ส่งสารของเหล่าเทพ (Hermes)

ข้อมูลจาก Tarotnspiritual

Hermes หรืออีกชื่อหนึ่งที่ชาว โรมันเรียกคือ Mercury เทพเจ้าแห่งดาวพุธ Hermes ได้ชื่อว่าเป็นเทพเจ้า ผู้ส่งข่าวสารที่มีฝีเท้าว่องไวเป็นเลิศ นอกจากนี้เทพเจ้า Hermes ยังมีหน้าที่อีกมากมาย เช่นเป็นทูตที่เทพเจ้าทั้งหลายไว้วางใจ เป็นผู้ควบคุมความมืดของเวลากลางคืนไปสู่เทพเจ้า Hades

       

Hermes ได้ชื่อว่าเป็นผู้อุปถัมภ์การดูแลสั่งสอน และการศึกษาของเด็กๆ Hermes ส่งเสริม กีฬากายกรรม กีฬากรีฑา ดังนั้นเราจะสามารถพบเห็นรูปเคารพของเทพเจ้า Hermes ตาม โรงยิม และ โรงฝึกมวยปล้ำในยุคกรีกโบราณ นอกจากนี้เทพเจ้า 

Hermes ยังได้ชื่อว่าเป็นผู้คิดค้น ตัวอักษร และเป็นผู้ให้พรเกี่ยวกับ ศิลปะในการแปลภาษาต่างประเทศ อีกด้วยนับว่าเป็นเทพเจ้าที่มีความสามารถรอบตัว และเป็นที่นับถือหลายๆด้านเลยทีเดียว

        

แต่สิ่งที่เป็นจุดเด่นที่สุดของเทพเจ้า Hermes คือความฉลาดหลักแหลม มีไหวพริบและความเจ้าเล่ห์ นับว่าเทพเจ้า Hermes นั้นมีความสามารถด้านนี้อย่างฉกาจเลยทีเดียว ด้วยความหลักแหลมและความเจ้าเล่ห์นี้เองที่ทำให้เทพเจ้า Zeus เลือก Hermes เป็นผู้ติดตามเสมอๆเวลาที่ Zeus แปลงเป็นมนุษย์ลงมาท่องเที่ยวบนโลก

       

Hermes นั้นได้รับการบูชาว่าเป็นเทพเจ้าแห่ง วาทศิลป์และการเจรจา ตามตำนานว่ากันว่า เมื่อ Hephaestus ได้สร้าง Pandora ขึ้นมา เทพเจ้า Hermes ได้มอบลิ้นอันมีความสามารถในการชักชวนให้กับนาง

        

นอกจากนี้ Hermes ยังได้รับการสักการะในด้านความเจริญรุ่งเรือง ของกลุ่มคนและฝูงสัตว์ Hermes ได้รับการบูชาเป็นพิเศษในกลุ่มผู้เลี้ยงสัตว์

        

ในอดีตกาลถ้าพูดถึงเรื่องการค้าขายแล้วล่ะก็ การซื้อขายแลกเปลี่ยนสัตว์ถือได้ว่าเป็นสิ่งที่มีค่าและสำคัญที่สุด ดังนั้นเมื่อ Hermes ได้ชื่อว่าเป็นเทพเจ้าของผู้เลี้ยงสัตว์ ก็เลยได้รับการยกย่องว่าเป็นเทพเจ้าแห่งการค้าขายไปอีกตำแหน่งหนึ่ง อีกสาเหตุหนึ่งที่ Hermes ได้รับการยกย่องว่าเป็นเทพเจ้าแห่งการค้าขาย ก็เพราะอาชีพค้าขายนั้นเป็นอาชีพที่ต้องใช้สติปัญญา และความสามารถในการติดต่อค้าขายเจรจา เป็นสำคัญ ดังนั้นเหล่าพ่อค้าจึงยกย่องเทพเจ้า Hermes ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นเทพเจ้าแห่งวาทศิลป์เป็นพิเศษ

        

เนื่องจากได้ชื่อว่า เป็นเทพผู้อุปถัมภ์การค้าขาย Hermes ก็ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้อวยพรสำหรับการเจรจาระหว่างประเทศอีกด้วย (ด้วยเหตุผลที่ต่อเนื่องกันมา ทั้งด้านวาทศิลป์และการค้าขาย ซึ่งต้องมีการค้าขายระหว่างดินแดนเป็นธรรมดา) นอกจากนี้ Hermes เองก็ได้รับการสักการะว่าเป็น เทพเจ้าแห่งการเดินทาง ผู้คอยคุ้มครองเหล่านักเดินทาง คนเลี้ยงสัตว์ รวมไปถึงพ่อค้าวานิชทั้งหลายทั้งปวง อีกต่างหาก

        

มีความเชื่อกันว่า เทพเจ้า Hermes จะคอยปกป้องคุ้มครองนักเดินทางทั้งหลาย แต่หากใครก็ตามที่ไม่ยอมช่วยนักเดินทางที่หลงทาง หรือแล้งน้ำใจกับนักเดินทางที่เหนื่อยอ่อน แล้วล่ะก็จะถูกเทพเจ้า Hermes ลงโทษ เทพเจ้า Hermes ถือได้ว่าเป็นผู้ปกป้องถนนหนทางต่างๆ จะพบรูปปั้นของ Hermes เรียกว่า Hermae (เป็นรูปปั้นที่มีลักษณะเป็นเสาและมีรูปปั้น ศีรษะของเทพเจ้า Hermes อยู่บนยอด) นอกจาก Hermae นี้จะอยู่ตามถนน แล้วยังมักจะถูกสร้างไว้ทางแยก และจตุรัสที่มีคนพลุกพล่าน

        

เนื่องจากได้รับการยกย่องว่าเป็นเทพเจ้าแห่งความรับผิดชอบมากมายแล้ว Hermes ยังได้รับการสักการะว่าเป็นเทพเจ้าแห่งความร่ำรวยและโชคลาภ และเนื่องจาก Hermes ได้ชื่อว่าเป็นผู้นำพามาซึ่งจังหวะที่ไม่คาดฝันของโชคชะตา Hermes ยังถูกยกให้เป็นเทพแห่งการพนันลูกเต๋าด้วย

        

พูดกันถึงหน้าที่ของเทพเจ้า Hermes มากันก็เยอะแล้วทีนี้มาดูกันบ้างดีกว่ากว่า Hermes นั้นเป็นลูกเต้าเหล่าใคร Hermes เป็นบุตรของ Zeus และ Maia ซึ่งเป็นเทพเจ้าที่เก่าแก่ที่สุดและได้รับยกย่องว่า งดงามที่สุดใน หมู่ Pleiades ทั้ง 7 (Pleiades เป็นชื่อเรียกเหล่าลูกสาวของ Atlas มีทั้งหมด 7 นาง) ซึ่ง Hermes นั้นเกิดในถ้ำแห่งภูเขา Cyllene ใน Arcadia

ตั้งแต่แรกเกิดขึ้นมา Hermes ก็ได้แสดงให้เห็นถึงความเจ้าเล่ห์ และความสามารถในการเสแสร้งอย่างโดดเด่นเลย (born to be ว่างั้น…) ถ้าเรียกให้เข้าใจง่ายๆก็คือ Hermes เป็นขโมยตั้งแต่เด็ก ว่างั้นแหละ เรื่องของเรื่องก็คือ Hermes ตั้งแต่แรกเกิดขึ้นมาก็คิดจะไปขโมย วัวของเทพเจ้า Apollo ซึ่งในตอนนั้น ทำหน้าที่เลี้ยงฝูงวัวของ Admetus แต่ก่อนที่ Hermes จะเริ่มลงมือโจรกรรมวัว ระหว่างทาง Hermes ไปพบกับเต่าเข้าตัวหนึ่ง Hermes เกิดไอเดีย ขึ้นมาก็เอากระดองเต่า (ที่ตนเองจัดการเรียบร้อยไปแล้ว) เปล่าๆนั้นมา แล้วจัดการขึงด้วยเชือกป่าน 7 เส้น ทำเป็นเครื่องดนตรี ซึ่งนี่คือจุดกำเนิดของเครื่องดนตรี Lyre ขึ้นเป็นครั้งแรก หลังจาก Hermes ได้ทดลองเล่น เครื่องดนตรีที่มีเสียงอันไพเราะจนเป็นที่พึงพอใจแล้ว ก็ย้อนเอา Lyre นี้ไปไว้ที่เปลของตนเองก่อนแล้วจึงค่อย ออกเดินทางต่อเพื่อไปยัง Pieria ที่ๆ ฝูงวัวกินหญ้าอยู่เพื่อจะไปจิ๊กวัวของ Apollo ให้ได้

        

 Hermes ไปถึงในตอนพระอาทิตย์ตกดินพอดี Hermes ได้ทำการแยกวัวออกจากฝูงที่ Apollo ต้อนล่วงหน้าไป จำนวนวัวที่แยกออกมาได้ 50 ตัวซึ่งในตอนนั้น Hermes ได้ทำรองเท้าจาก กิ่งของต้น Myrtle เพื่อที่จะได้หนีได้อย่างไร้ร่องรอย (ขอย้ำอีกครั้งว่าตอนนั้น Hermes เพิ่งแรกเกิดนะเนี่ย!) แต่อย่ากระนั้นเลยใช่ว่าจะไม่มีใครเห็น การขโมยนี้ก็ดันมีพยานรู้เห็นจนได้ เขาเป็นคนเลี้ยงแกะชื่อ Battus

        

 Hermes เมื่อรู้ว่ามีคนเห็น ก็เลยจัดแจงเลือกวัวที่ดีที่สุดออกมาจากฝูง 2 ตัว (วัวที่ขโมยมานั่นแหละ) และให้กับ Battus ไปเพื่อเป็นสินบนไม่ให้ปากโป้ง ซึ่ง Battus ก็สัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่บอกใครเด็ดขาด แต่ Hermes นั้นมองออกว่า คนเลี้ยงแกะคนนี้ทางทางจะไม่ซื่อสัตย์จึงได้ล่วงหน้าไป แล้วปลอมตัวด้วยชุดของ Admetus และมาหา Battus และได้เสนอ วัวที่ดีที่สุด 2 ตัวให้แต่ขอให้บอกว่าใครเป็นคนขโมยวัว 

ด้วยความโลภ Battus ก็ตะครุบเหยื่อล่อทันที Hermes เห็นดังนั้น ก็เลยใช้พลังทั้งหมด (เนื่องจากตอนนั้น Hermes ยังเป็นเด็กน้อยแรกเกิดยังไม่มีพลังมากนัก) สาป Battus กลายเป็นหินเพื่อเป็นการลงโทษที่ทรยศและโลภ หลังจากนั้น Hermes ได้สังหารและเผาวัวทั้ง 2 ตัวนั้นเป็นเครื่องบูชา ตัวหนึ่งเพื่อเป็นเครื่องบูชาแก่ทวยเทพ ส่วนอีกตัวหนึ่งเพื่อเป็นการบูชาแก่ตนเอง และได้นำวัวที่เหลือไปขังไว้ในถ้ำ หลังจากนั้นก็ดับไฟอย่างระมัดระวัง ถอดรองเท้าที่ทำจากกิ่งต้น Myrtle ทิ้งลงแม่น้ำ Alpheus และกลับไปยัง Cyllene

       

 ส่วน Apollo นั้นเป็นผู้มีพลังหยั่งรู้ ทำให้รู้เรื่องโดยตลอดว่าใครเป็นผู้ขโมยวัวที่ตนเองดูแล จึงได้รีบรุดไปยัง Cyllene เพื่อถามหาความรับผิดชอบและเรียกร้องการชดใช้ กับมารดาของ Hermes ซึ่ง Maia นั้นก็ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราว ก็แก้ต่างแทนลูกของตัวเอง แล้วก็บอกกับ Apollo ว่า ลูกของตนนั้นยังหลับอยู่ในเปลอยู่เลยแล้วจะไป ขโมยวัวของ Apollo ได้อย่างไร ซึ่ง Hermes เองก็แสร้งทำเป็นหลับปุ๋ยอยู่ในเปล เมื่อ Apollo เห็นดังนั้นก็ยิ่งโมโห

       

Apollo ขู่เด็กน้อย Hermes ว่าหากไม่ยอมรับผิดจะจับ Hermes โยนลงไปที่ Tartarus (ขุมนรกที่ลึกสุดหยั่ง ซึ่งเป็นที่อยู่ของ Hades) แต่จนแล้วจนรอด Hermes ก็ยังคงไม่ยอมรับและแกล้งทำเป็นว่าตนนั้นยังไร้เดียงสา ยังไม่รู้จักเลยว่า วัว คืออะไร หน้าตาเป็นอย่างไร จนแล้วจนรอดก็ยังคงไม่ยอมรับ Apollo จึงพา Hermes ไปหา Zeus และสภาแห่งเหล่าทวยเทพ

        

เมื่อ Zeus ได้ฟังความจากเทพเจ้า Apollo แล้ว ก็แสดงความจำนงให้ Hermes พาApollo ไปยังที่ๆ Hermes ซ่อนวัวไว้แต่กระนั้น Hermes ก็ยังกล้าที่จะใช้วาทศิลป์เพื่อที่จะให้ตนรอด Hermes พูดกับ Zeusว่า “ โปรดมองดูที่ตัวข้าพเจ้า ท่านดูแล้วคิดว่าข้าซึ่งเป็นเด็กตัวเท่านี้จะมีปัญญาไปเอาฝูงวัวของ Apollo มาได้อย่างไร?  แล้วเด็กที่เพิ่งจะเกิดเมื่อวาน อย่างข้าจะสามารถ เดินบนพื้นอันขรุขระด้วยฝ่าเท้าอันบอบบางเช่นนี้ได้อย่างไร? จนถึงนาทีนี้ข้าได้แต่หลับอยู่ในอ้อมอกแม่ แม้แต่ทางเข้าถ้ำที่พักอยู่ยังไม่เคยได้ข้ามไป  ท่านน่าจะรู้ว่าข้านั้นไม่ได้ทำผิด แต่หากเป็นประสงค์ของท่านแล้ว จะให้ข้าสาบานก็ยังได้ ” เมื่อเห็นดังนั้น Zeus ก็อดที่จะเอ็นดูในความฉลาดและเจ้าเล่ห์ของ Hermes ตัวน้อยไม่ได้

        แต่อย่างไรก็ตาม Zeus รู้ได้ถึงความผิดของ Hermes และยังคงบัญชาให้ Hermes พา Apollo ไปยังที่ๆ ซ่อนวัว เมื่อ Hermes ตระหนักได้ว่า คำแก้ตัวของตนคงไม่สามารถ ทำให้รอดพ้นไปได้จึงยอมทำตามคำสั่งในทันที ในขณะที่ Hermes พาฝูงสัตว์กลับมาที่ Pieria ด้วยความบังเอิญ Hermes ไปโดนสาย Lyre ของตนเองเข้าทำให้เกิดเสียงอันไพเราะ Apollo เองไม่เคยได้ยินเสียงดนตรีอื่นใด นอกจาก Lyre 3 สายของตนเอง และ Syrinx (เครื่องเป่าชนิดหนึ่งของ Greek เรียกอีกอย่างว่า Pan flute) 

        Apollo ถูกใจ Lyre ของ Hermes เป็นอันมากถึงขนาด ขอแลก Lyre กับฝูงวัวของตน นอกจากนี้ยังสัญญาว่า ให้ Hermes นั้นเป็นนายแห่ง ฝูงสัตว์ ฝูงม้า และสัตว์ป่าทั้งหลายทั้งมวล ซึ่งเหตุการณ์นี้เองที่ทำให้ทั้งสองกลับมาปรองดองกันอีกครั้ง และนี่เองที่เป็นจุดเริ่มต้นให้ Hermes เป็นเทพเจ้าแห่งฝูงสัตว์ ส่วน Apollo นั้น ก็ทุ่มเทสนใจกับ ศิลปะแห่งการดนตรี

        หลังจากนั้นทั้งสองก็พากันไปที่หุบเขาแห่ง Olympus และได้ประกาศให้เหล่าทวยเทพรับรู้โดยทั่วกันว่า Hermes และ Apollo จะเป็นมิตรกันและให้ Hermes สัญญาต่อหน้าแม่น้ำ Styx ว่า Hermes จะไม่ขโมย Lyre หรือ ธนูของ Apollo นอกจากนั้นต้องไม่บุกเข้าไปที่ Sanctuary ของ Apollo นอกจากนี้ Apollo ยังมอบ  Caduceus (ไม้เท้าทองคำ ที่มี ปิกและมีงูพันทั้งสองด้านของไม้เท้า)

        นอกจากนี้ Zeus ยังได้มอบหมวกเงินที่มีปิก (Petasus) และ ปีกเงินที่รองเท้า (Talaria) และได้รับมอบหมายหน้าที่ให้เป็นผู้นำสารแห่งเหล่าทวยเทพ และเป็นผู้นำพาความมืดแห่งรัตติกาลไปส่งให้แก่ Hades

จอมณรงธร ศรีอริยนันท์ (ตี๋)

24 กรกฎาคม 2012 

สมัครเข้ากลุ่มเฟสภาษาตะวันตกได้ที่ 
https://www.facebook.com/groups/365756166805480/ 

เทพแห่งสงคราม (Ares)

 ข้อมูลจาก sad-love-story.exteen.com

 

เทพผู้เป็นเจ้า แห่งการสงครามคือ มาร์ส (Mars) หรือ เอเรส (Ares) ซึ่งเป็นชู้รักของเทวีอโฟรไดท์ เธอเป็นบุตรองค์หนึ่งของเทพปริณายก ซูส กับเจ้าแม่ ฮีรา และเป็นที่เกลียดชังของเทพและมนุษย์ทั้งปวงเว้นแต่ชาวโรมัน ผู้มีนิสัยชอบการสงคราม


ชาวโรมันเทิดทูนสดุดีเทพองค์นี้ยิ่งนัก ถึงกับอุปโลกน์ให้เป็นเทพบิดาของ โรมิวลัส (Romulus) ผู้สร้างกรุงโรม และพรรณาสรรเสริญเกียรติคุณของเธอนานัปการ ตรงกันข้ามกับชาวกรีก ซึ่งนอกจากจะไม่นิยมเลื่อมใสเทพองค์นี้แล้ว ยังถือว่า เธอเป็นเทพที่มีสันดานป่าเถื่อนดุร้าย ปราศจากความเมตตากรุณาเสียอีก ในมหากาพย์อิเลียด ซึ่งเป็นบทกวี เกี่ยวกับการ สงคราม แท้ ๆ เธอเป็นที่เกลียดชังตลอดเรื่อง นักกวีโฮเมอร์ถึงแก่ประณามเธอว่า "ยินดีในการประหัตประหาร มีมลทินด้วยเลือด เป็นอุบาทว์สำหรับมนุษย์ทั้งปวง" เมื่อสรุปตามสายตาของกรีกดังกล่าว โดยสำนวนปัจจุบันเราจะเห็นว่า เอเรสคือ เทพอันธพาลของกรีก

เอเรสเป็นโอรสขององค์เทพซูสกับฮีร่าเทวี และทรงเป็นโอรสที่เทพบิดาซูสตรัสใส่หน้าเลยว่า "เจ้าเป็นที่น่าชังที่ สุดในบรรดาลูกของข้า ทั้งโหดร้าย ดื้อด้านเหมือนแม่เจ้าไม่ผิด!" ซึ่งวาทะประโยคนี้นับว่าวิจารณ์อุปนิสัยใจคอของ เอเรสได้ตรงเป็นที่สุด นอกจากโหดร้ายและดื้อดึง เอเรสยังบุ่มบ่าม โกรธง่าย และนิยมความรุนแรงมาก นับว่าเป็นอุปนิสัยที่ แตกต่างกับเจ้าแม่เอเธน่า มากซึ่งเป็นเทวีแห่งสงครามเหมือนกัน เอเธน่านั้นสุขุม เฉลียวฉลาดและกล้าหาญ จึงได้รับการ ยกย่องทั่วทุกหนแห่ง เป็นเหตุให้เอเรสเกิดจิตริษยาเอามาก เป็นดั่งว่า "ฟ้าให้เอเรสเกิดแล้วไฉนให้เอเธน่ามาเกิดอีกเล่า" เวลาพบกันทีไรจึงมักมีเรื่องทะเลาะวิวาทกันเป็นประจำ มีครั้งสำคัญอยู่ครั้งหนึ่ง เมื่อไปพบกันกลางทางและมีเรื่องทะเลาะกัน อย่างเคย เทพเอเรสเกิดบันดาลโทสะ จึงขว้างจักรอันเรืองฤทธิ์แรงกล้าพอ ๆ กับอสนีบาตขององค์ซูสเทพบิดา เข้า ใส่เอเธน่า เจ้าแม่เอี้ยวหลบแล้วทรงยกเอาหินที่วางอยู่แถว ๆ นั้นขึ้นทุ่มตอบกลับไป หินก้อนนั้นมิใช่หินธรรมดา แต่เป็นหินที่ตั้งไว้เพื่อ แสดงเขตแดนของนคร หินนั้นกระทบถูกเอเรสเข้าให้ถึงกับทรุดลงกองกับพื้น ก่อนที่เทวีเอเธน่าจะกลับไป เจ้าแม่ยังกล่าวเยาะ ให้เจ็บใจเล่นด้วยว่า "เจ้างั่ง! เพียงแค่นี้ เจ้าก็เดาได้แล้วใช่ไหมว่าเรี่ยวแรงของเรามากขนาดไหน อย่าแหยมมารบกวน เราอีกต่อไปเลย!" เป็นที่น่าสังเกตอย่างหนึ่งเกี่ยวกับเอเรสองค์นี้ คือในฐานะที่เป็นเทพแห่งสงคราม ตามปกติหากรบที่ไหนต้องมีชัยที่นั่น แต่ผิดถนัดสำหรับเทพองค์นี้ หากว่าเอเรส รบที่ไหนปราชัยที่นั่นมากกว่า จนน่าประหลาดใจ นอกจากจะพ่ายแพ้แก่เทวีเอเธน่าแล้ว ยังแพ้มนุษย์อีกด้วย อาทิเช่น วีรบุรุษเฮอร์คิวลิส เคยสังหารโอรสของเอเรสมาแล้ว ครั้นผู้เป็นพ่อเข้าช่วยลูก ก็ถูกต่อยตีจนต้องหลบหนีขึ้นไปบนโอลิมปัสแทบไม่ทัน เมื่อนำเรื่องทูลฟ้องซูสเทพบดี ไท้เธอก็ตัดสินไกล่เกลี่ยให้เลิกรากันไป เนื่องจากแท้ที่จริง เฮอร์คิวลิสก็เป็นโอรสของไท้เธอเช่นเดียวกัน เพียงแต่มีมารดาเป็นมนุษย์สามัญ

เทพเอเรสมักเสด็จไปไหน ๆ โดยรถศึกเทียมม้าฝีเท้าจัดมากมาย แสงเกราะและแสงศาตราวุธของเธอส่องแสงเจิดจ้าบาดตาผู้พบเห็น มีบริวารที่ติดสอยห้อยตามอยู่ 2 คนคือ เดมอส (Deimos) ซึ่งแปลว่าความกลัว กับ โฟบอส (Phobos) แปลว่าความน่าสยองขวัญ บริวารนี้บางตำนานกล่าวว่าเป็นโอรสของเทพเอเรส ในทาง ดาราศาสตร์เมื่อตั้งชื่อดาวอังคารว่า มาร์ส ตามชื่อเทพแห่งสงครามแล้ว ก็เลยตั้งชื่อดวงจันทร์บริวารทั้งสองของดาวอังคารว่า เดมอสกับโฟบอสตามตำนานไปด้วยเลย
ในด้านความรักของเอเรสนั้นเร่รักไป เรื่อยเช่นเดียวกับเทพบุตรอื่น ๆ ในโอลิมปัส ไม่ได้ยกย่องใครเป็นชายา แต่มีเรื่องรักสำคัญของเอเรสอยู่ครั้งหนึ่งที่เกิดขึ้น ได้แก่การลักลอบเป็นชู้กับเทวีแห่งความงามและความรักนาม อโฟรไดที่

เมื่อ เอเรสเป็นที่เกลียดชังของเทพและมนุษย์ (ชาวกรีก) เช่นนั้นพฤติการณ์ของเธอตอนเป็นชู้กับเทวี อโฟรไดที่จึงเป็นที่ครหารุนแรงและมวลเทพก็คอยจ้องจับผิดก็เพราะความมืดของ ราตรีกาลเป็นใจ ตราบใดเธอ หลบไปได้ก่อนดวงอาทิตย์ของอพอลโลไขแสง หากยังจับไม่ได้คาหนังคาเขา ตราบนั้นพฤติการณ์ของเธอ ก็ยังคง เป็นความลับ เธอเกรงกลัวอยู่ก็แต่แสงสว่าง ซึ่งเปรียบประดุจนักสืบของเทพอพอลโลเท่านั้น ถ้านักสืบนั้นแฉ พฤติการณ์ของเธอให้ประจักษ์แก่เทพอพอลโลแล้ว เทพอพอลโลก็คงจะนำความไปบอกแก่เทพฮีฟีสทัส ถึงกรณี ที่เธอลักลอบกับเทวีอโฟรไดที่ เธอจึงวางยามไว้คนหนึ่งให้คอยปลุกเมื่อใกล้รุ่ง ผู้ทำหน้าที่นี้คือ หนุ่มน้อยชื่อว่า อเล็กไทรออน (Alectryon) ในคราวที่ความจะแตก อเล็กไทรออนหลับยามเพลินไปจนรุ่งเช้าเป็นเหตุให้อพอลโลเห็นเอเรสกับอโฟรได ที่นิทรา หลับอยู่ด้วยกัน อพอลโลจึงนำความไปบอกแก่เทพฮีฟีสทัส ฮีฟีสทัสสานร่างแหเหล็กเตรียมไว้ก่อนแล้ว พอได้ความดังนั้นก็หอบ ร่างแหไปทอดครอบเอเรสกับอโฟรไดที่ไว้ให้เทพทั้งปวงมาดูและหัวเราะเยาะอย่าง ครื้นเครง แล้วจึงปล่อยไป ฝ่ายเอเรสได้รับ ความอัปยศอดสูท่ามกลางธารกำนัลยิ่งนัก จึงสาปอเล็กไทรออนให้กลายเป็นไก่ ทำหน้า ที่คอยขันยามในเวลาใกล้รุ่งทุกคืน เป็นการลงโทษในการที่หลับยาม ด้วยเหตุนี้ไก่ผู้ทุกตัวที่เกิดขึ้นในโลก จึงสืบสกุลมาจากไก่อเล็กไทรออนตัวแรกนั้นทั้งสิ้น

อาเรสมีบุตรชายกับวีนัส 2 คน คือ อีรอส (Eros) กับ แอนตีรอส (Anteros) และบุตรสาว 2 คน คือ ฮาร์โมเนีย (Harmonia) หรือ เฮอร์ไมโอนี (Hermione) กับ อัลซิปเป (Alcippe)

        เฮอร์ไมโอนีนั้นวิวาห์กับแคดมัส (Cadmus) ต่อมาภายหลังถูกคำสาปของอาเรสทำให้ลูกหลานต้องประสบเคราะห์กรรม ส่วนอัลซิปเปถูกโอรสของโพเซดอน Halirrhotius ลักพาตัวไป อาเรสโกรธจึงตามไปฆ่าโอรสของโพเซดอนเสีย โพเซดอนฟ้องร้องต่อศาลสวรรค์ ว่าอาเรสทำเกินกว่าเหตุ แต่ศาลสวรรค์ตัดสินให้อาเรสชนะความ การตัดสินนั้นมีขึ้นที่ยอดเขา

แห่งหนึ่งในกรุงเอเธนส์ ต่อมาจึงให้ชื่อยอดเขานั้นตามชื่ออาเรสว่า อาเรโอปากัส (Areopagus)

        อาเรสมีความสัมพันธ์กับนางรีอาซิลเวีย (Rhea Silvia บางที่ว่าชื่อ อีเลีย) ธิดาของท้าว นิวไมเนอร์ เจ้าเกาะอัลบา แต่นางเป็นหญิงพรหมจารีเวสตัล (Vestal คือ สาวกของเทวีแห่งเตาไฟ เฮสเตีย (Hestia: ชื่อกรีก) หรือ เวสตา (Vesta : ชื่อโรมัน) พี่สาวคนโตของซีอุส เป็นเทวีที่คอยดูแลความผาสุขในบ้าน และเป็นเทวีพรหมจารี ดังนั้นจึงมีข้อห้ามเวสตัล สาวกของพระนาง ไม่ให้แต่งงานจนกว่าจะพ้นหน้าที่ (การคัดเลือกเวสตัลใช้การจับฉลาก แต่เดิมมี 4 นาง ต่อมาเพิ่มเป็น 6 นาง เด็กหญิงที่ถูกจับฉลากให้เป็นเวสตัล จะทำหน้าที่ตั้งแต่อายุ 6-10 ขวบ โดยการดูแลไฟศักดิ์สิทธิ์ในวิหารแห่งเวสตาและจะพ้นหน้าที่เมื่ออายุประมาณ 40 ปี หลังจากนั้นถึงอนุญาตให้มีสามีได้ เวสตัลที่ละเมิดกฏนี้จะถูกฝังทั้งเป็น)

   รีอาซิลเวียให้กำเนิดลูกชายแฝดของอาเรส ชื่อ โรมิวลัส (Romulus) กับ รีมัส (Remus) ก่อนที่จะถูกฝังตามกฏ ต่อมา อัมมิวเลียส น้องชายของท้าวนิวไมเนอร์ได้ชิงราชบัลลังก์ของพี่ชาย และเอาลูกทั้งสองของรีอาซิลเวียไปลอยแพในแม่น้ำไทเบอร์ เมื่อแพไปเกยฝั่ง ก็มีแม่สุนัขป่ามาเจอเด็กทั้งสองและคาบไปเลี้ยงเป็นลูก พอทั้งคู่โตได้สักหน่อย ก็มีชายเลี้ยงแกะมาพบและพาไปเลี้ยงดูอีก
 

เมื่อโตเป็นหนุ่มทั้งคู่ก็รวบรวมผู้คนไปขับไล่อัมมิวเลียส และคืนบัลลังก์ให้ท้าวนิวไมเนอร์ผู้เป็นตา (ผมสงสัยอยู่ว่าตากับหลานรู้จักกันได้อย่างไร) จากนั้นทั้งคู่คิดจะสร้างเมืองใหม่ บริเวณริมฝั่งน้ำที่เคยอยู่ตอนเป็นเด็ก ระหว่างที่สร้างเมืองเกิดไม่ลงรอยกัน จนโรมิวลัสบันดาลโทสะฆ่ารีมัสตาย โรมิวลัสสร้างเมืองต่อไปจนเสร็จ ตั้งชื่อว่า โรม (Rome) ตามชื่อตน (แต่บางที่กล่าวว่าผู้ที่สร้างกรุงโรมคืออีเนียส ผู้ที่หนีรอดไปจากสงครามเมืองทรอย) เนื่องจากบุตรชายเป็นผู้สร้างเมือง อาเรสจึงดูแลกรุงโรมเป็นพิเศษ ครั้งหนึ่งเกิดกาฬโรคระบาด อาเรสก็มอบโล่ของตนเพื่อคุ้มครองโรมให้พ้นจากภัยพิบัติ ชาวโรมันเกรงจะมีใครมาขโมยโล่นั้น จึงสร้างโล่ปลอมอีก 11 อัน วางเรียงอยู่กับโล่จริงภายในวิหารแห่งอาเรสมีเพียงหัวหน้าผู้ดูแลวิหารเท่านั้นที่รู้ว่าโล่อันใดเป็นของจริงอาเรสมีความสัมพันธ์กับน้องสาวของตนเองอีกคนหนึ่ง คือ เทวีแห่งความแตกร้าวอีริส (Eris : ชื่อกรีก) หรือ ดิสคอร์เดีย (Discordia : ชื่อโรมัน) (เทวีที่โยนแอปเปิ้ลแห่งความแตกร้าวเข้าไปในงานแต่งจนเกิดสงครามทรอยนั่นแหละ Discord = ความบาดหมาง,แตกแยก)
มีโอรสด้วยกัน 2 องค์คือ
        ไดมอส (Deimos) แปลว่า ความกลัว
        โฟบอส (Phobos) แปลว่า ความหวาดสยอง
นอกจากนี้อีริสยังมีโอรสอีก 1 องค์ กับซีอุสบิดาของตัวเอง คือ เอตี (Ate)
แปลว่า ความบันดาลโทสะ

จอมณรงธร ศรีอริยนันท์ (ตี๋)

23 กรกฎาคม 2012 

สมัครเข้ากลุ่มเฟสภาษาตะวันตกได้ที่ 
https://www.facebook.com/groups/365756166805480/ 

เทวีจันทรา (Artemis)

ข้อมูลจาก Dek-D.com
เทวีผู้ครองการล่าสัตว์ ทรงนามว่า ไดอานา (Diana) หรือ อาร์เตมิส เทวีองค์นี้เป็น เจ้าแม่ที่เคารพบูชาของพวกพรานโดยเฉพาะ และเป็นเจ้าของสัตว์ป่าทั้งปวง แต่สัตว์ที่เจ้าแม่โปรดปรานมากเป็นพิเศษ ได้แก่ กวาง โดยที่แสงเดือนเพ็ญเป็นประโยชน์เกื้อกูลแก่การเดินป่า และล่าสัตว์ในเวลากลาง-คืน คนทั้งปวงจึงนับถือเจ้าแม่ในฐานะ เทวีครองแสงเดือนด้วย และในที่สุดก็อุปโลกน์เจ้าแม่เป็นดวงเดือนในชื่อว่า ฟีบี (Phoebe) บ้าง เซลีนี (Selene) ซึ่ง เป็นชื่อเรียกเทวีประจำดวงเดือนหรือจันทรเทวีมาแต่เดิมทั้ง 2 ชื่อ ต่อมาในระยะหลัง ๆ เขายังเอา เหกกะตี (Hecate) เทวี ครองความมืดในข้างแรมและไสยศาสตร์มารวมกับเจ้าแม่หมายเป็นเทวีองค์เดียวกันอีกด้วย

เจ้าแม่อาร์เตมิสเป็นเทพธิดาคู่แฝดผู้พี่ของ อพอลโล สุริยเทพของกรีก เกิดแต่ซูสเทพบดีกับนางแลโตนา หรือ ลีโต (Latona ,Leto) (แต่บางตำนานกล่าวว่าเป็นธิดาของเทพไดโอนิซัสกับไอซิส แต่ผู้คนมักรู้จักเทวีอาร์เตมิส ในฐานะธิดาของ ซูสมากกว่า รวมทั้งท่านโฮเมอร์นักกวีชาวกรีกกล่าวไว้เช่นนี้ด้วย) เมื่อตอนเกิดคลอดยากนักหนา ถึงแก่นางแลโตนาเกือบเอา ชีวิตไม่รอด เจ้าแม่รู้สึกในความเจ็บปวดทนทุกข์เวทนาอย่างใหญ่หลวงของมารดา เลยพลอยรังเกียจการวิวาห์ถึงกับขอประทาน อนุญาตจากเทพบิดาในอันที่จะขอไม่มีคู่ครอง แม้เหล่าเทพบนเขาโอลิมปัสแสดงความปรารถนาใคร่จะได้วิวาห์ด้วยเจ้าแม่ก็ไม่ไย ดีคงยืนกรานที่จะดำรงชีวิตโสดถ่ายเดียว และวิงวอนต่อเทพบิดา ด้วยเหตุผลนี้ซูสจำต้องประทานอนุญาตให้ เจ้าแม่ขอประทาน นางอัปสรโอเชียนิค 60 กับอัปสรอื่นอีก 20 ซึ่งล้วนแต่ไม่ยินดีในการวิวาห์เป็นบริวารติดสอยห้อยตามได้แล้ว ก็พาบริวารเที่ยว เสด็จประพาสไปตามราวป่า เพลิดเพลินเป็นนิตย์นิรันดร

ทุกเวลาเย็นอาทิตย์อัสดง พอตะวันตกลับโลกไปแล้ว เจ้าแม่อาร์เตมิสก็ทรงจันทรยานเทียมม้าขาวปลอดดั่งสีนมพเนจร ไปในห้วงเวหา ผ่านดวงดาราเดียรดาษ ซึ่งต่างก็ทอแสงจ้าระยิบระยับรับเจ้าแม่ไปตลอดทาง ในระหว่างที่ท่องเที่ยวไปเจ้าแม่มักจะ โอนองค์ลงระเมียรพิภพโลก อันอยู่ในความหลับท่ามกลางแสงสลัวเลือนลางดังภาพฝัน พลางสูดสุคนธรสแห่งบุปผชาติอันจรุงฟุ้งขึ้น ไปแต่ไกลเนือง ๆ

ในคืนหนึ่ง ขณะที่เจ้าแม่จรอยู่เหนือแว่นแคว้นแดนคอเรีย พลันเจ้าแม่ก็แลสบภาพหนุ่มน้อยคนหนึ่ง นอน หงายหน้าอาบแสงเดือนอันอ่อนละมุนอยู่ริมเขา เจ้าหนุ่มนี้คือคนเลี้ยงแกะรูปงามชื่อ เอนดิเมียน (Endymion) กำลังอยู่ในอาการม่อยหลับ ความงามของเจ้าหนุ่มเมื่อต้องแสงจันทร์เป็นที่พิสมัยแก่เจ้าแม่อาร์เตมิสนัก เจ้าแม่อด รัญจวนไว้มิได้ จึงยอรถให้หยุดฉับพลัน ลงจารถลอยเลื่อนลงมาจุมพิตริทฝีปากเผยอน้อย ๆ ของเจ้าหนุ่มเบา ๆ แล้วลอย เลื่อนกลับไป

ในขณะนั้นเองเอนดิเมียนฟื้นตื่น แต่จิตยังอยู่ในภวังค์ ค่อยลืมเปลือกตาขึ้นอย่างปรือ ๆ เห็นภาพคลับคล้าย คลับคลาพึงพิศวง บัดดลก็สะดุ้งตื่น ลุกขึ้นขยี้ตาเหลียวมองรอบข้าง ครั้นเห็นดวงจันทร์กำลังลอยเลื่อนลิ่ว ๆ อยู่ในฟากฟ้า ก็นึกแน่ว่า เหตุที่ประสบกับตนเป็นแค่ความฝันเท่านั้น แต่ความฝันก็แสนจะดื่มด่ำใจเสียยิ่งกระไร หวังจะได้ฝันเห็น ดังนั้นอีกครั้งหนึ่ง
 
เอนดิเมียนฝังใจในความฝันนั้นหนักหนา เที่ยวซอกซอนค้นหาเทพธิดาในฝันไปตามที่ต่าง ๆ แม้กระทั่งใน ทะเลลึก ฝ่ายอมรเทพทั้งปวงรู้ความเสน่หา ที่เจ้าแม่ประสาทแก่เมษบาลผู้เป็นแต่มรรตัยบุคคล ก็พากันพิศวงสนเท่ห์ยิ่ง นัก เพื่อตัดทางที่จะทำให้เรื่องอื้อฉาว ซูสจึงบังคับเอนดิเมียนให้เลือกเอาว่าจะยอมตายด้วยวิธีหนึ่งตามแต่จะพึงประสงค์ หรือจะยอมนอนหลับโดยไมมีเวลาตื่นในถ้ำแห่งหนึ่งบนยอดเขาแลตมัส(Latmus) เอนดิเมียนเลือกเอาประการ หลัง และ ณ ที่นั้นคนโบราณเขาเชื่อว่าเอนดิเมียนคงนอนหลับตลอดกาล โดยเจ้าแม่อาร์เตมิสผู้ซื่อสัตย์ แวะเวียนไป เยือนเจ้าหนุ่มทุกคืน และเฝ้าดูแลฝูงแกะที่เจ้าหนุ่มทอดทิ้งไปเพื่อค้นหาเจ้าแม่ด้วย
อาร์เตมิสเป็นเทวีที่มีอุปนิสัยโหดเหี้ยมและดุร้าย น่าแปลกที่ชาวกรีกกลับให้ความเคารพนับถือเจ้าแม่เป็นอัน มาก ตำนานหลายฉบับกล่าวไว้ตรงกันว่านางมักลงโทษผู้ที่ทำให้ขุ่นเคืองอย่างรุนแรง มีผู้เตราะห์ร้ายหลายรายถูกเจ้าแม่ ลงโทษอย่างน่าสยดสยอง ดังเรื่องราว 2-3 เรื่องต่อไปนี้

วันหนึ่งเมื่อเทวีอาร์เตมิสทรงจันทรยานดำเนินไปตลอดราตรีกาลแล้ว จึงถือศรคู่หัตถ์ลงจากรถ ออกล่าสัตว์ป่า มีนาง อัปสรบริวารติดสอยห้อยตามดุจเคย เวลาบ่ายหนึ่งในฤดูร้อนภายหลังที่เที่ยวตามสัตว์ ด้วยความตื่นเต้นเป็นเวลานานผิดกว่า เคยเจ้าแม่กับบริษัทบริวารก็พากันมาถึงหนองน้ำนิ่งแห่งหนึ่งแห่ง ลำเนาเขา น้ำใสเย็นแพรวพรายชวนให้ลงสรงสนาน เจ้าแม่และบริวารทั้งปวงจึงพากันเปลื้องเครื่องทรง ชุดล่าสัตว์ลงโสรจสรงในละหานนั้นเป็นที่สำเริงสำราญยิ่งนัก

แต่วันนั้นเจ้าแม่และบริวารใช่จะเป็นพรานคณะเดียวที่ออกล่าสัตว์ก็หาไม่ ยังมีนายพรานชื่อ แอคเตียน (Actaeon) ออกเที่ยวล่าสัตว์หาเนื้อแต่รุ่งอรุณอีกคนหนึ่งด้วย พอเวลาบ่ายตะวันชาย แอคเตียนเหน็ดเหนื่อยโรยกำลังและกระหายน้ำ จึงมุ่งหน้ามายังละหานแห่งเดียวกันนั้นเหมือนกัน 
ในขณะที่เข้าไปใกล้ละหานนั้น แอคเตียนแว่วเสียงสำรวลสรวลดังมาจากละหานแต่ไกล จึงย่อง เมียงเข้าไปอย่างระมัดระวัง เมื่อถึงระยะพอมองเห็น เขาก็ค่อยบรรจงแหวกกิ่งไม้ใบหนาแง้มมองดู เห็น เทวีอาร์เตมิสกับบริษัทบริวารสรงสนานอยู่ เป็นภาพที่ ไม่เคยมีมนุษย์คนใดมีโอกาสได้พบเห็นซักครั้งหนึ่ง เลย

ในขณะนั้นเองเจ้าแม่ซึ่งสันทัดจัดเจนกับความเป็นไปในราวป่าได้สดับเสียงใบไม้ไหว เหลียวขวับมาเพื่อจะ ดูให้ แน่ใจว่า เสียงนั้นเกิดจากเหตุใด ก็ประสบสายตาจ้องมองอย่างตะลึงพรึงเพริดของนายพรานหนุ่มผู้พิศวง เจ้าแม่ โกรธนักที่ เจ้าหนุ่มบังอาจละลาบละล้วง จึงกอบน้ำด้วยอุ้งหัตถ์ซัดสาดตรงไปยังใบหน้าของเจ้าหนุ่มทันที

 
พอหยดน้ำกระทบหน้าเจ้าหนุ่ม เขาก็รู้สึกตัวว่าร่างของเขากลายเปลี่ยนเป็นกวางไปเสียแล้ว พร้อมกับมีเขางอก ขึ้นแผ่ กิ่งก้านสาขางามสะพรั่งให้รู้สึกเสียใจนัก ในขณะที่เขายืนนิ่งงันในรูปกวางอยู่ ณ ที่นั้นเอง ก็แว่วเสียงสุนัขล่าเนื้อ ของเขาเอง เห่าอยู่ในที่ไกลเที่ยวตามหานาย

แอคเตียนสะดุ้งตกใจสยิวสยองไปทั่วทุกขุมขน จึงขยับออกจะวิ่งหนีเข้าป่า แต่อนิจจา ! ช้าไปเสียแล้ว ฝูงสุนัขเห็นเขา เข้าแล้ว มันพากันวิ่งกรูเกรียวตามกระชั้นเข้าไปเป็นพรวน กวางแอคเตียนเจ้ากรรมพยายามโกยหนีสุดกำลัง แต่ไม่พ้น พอล้ม ฮวบลงกับพื้นเพราะอิดโรย สุนัขทั้งฝูงก็กระโจนเข้ารุมงับคอหอยถึงแก่ความตายอยู่กับที่ตรงนั้นนั่นเอง

อีกรายหนึ่งทำผิดเพียงเล็กน้อย ก็ถูกเทวีอาร์เตมิสลงทัณฑ์อย่างไม่เป็นธรรม เรื่องมีอยู่ว่า มานพหนุ่มผู้หนึ่งชื่อ ว่า อัดมีทัส (Admetus) ซึ่งมัวปลื้มใจที่ได้แต่งงานกับสาวงามจึงหลงลืมที่จะถวายเครื่องสักการะบูชาแด่องค์เทวี เท่านั้น เจ้าแม่ ก็โกรธกริ้วบันดาลให้ห้องหอของอัดมีทัสมีแต่งูพิษเต็มไปหมด
นอกจากนี้ยังมีเรื่องราวอีกเรื่องที่คล้าย ๆ กันนั่นคือ กษัตริย์แห่งเมืองคาลีดอนนามว่า เอนีอัส (OeNeus) เกิดลืม ถวายพืชผลที่เก็บเกี่ยวจากไร่นาของพระองค์เป็นครั้งแรกแด่เทวีอาร์เตมิสตามธรรมเนียม เจ้าแม่ก็บันดาลให้โคป่าเข้าบุก ดินแดนของกษัตริย์เอนีอัส มิหนำซ้ำเมื่อครอบครัวของเอนีอัสออกไปปราบวัวก็ถูกวัวบ้าสังหารตายเสียทั้งครอบครัวเป็นที่ น่าเวทนายิ่ง

แต่ชะรอยบาปคงจะตามสนองเทวีอาร์เตมิสเข้าให้บ้างเหมือนกัน ทำให้เจ้าแม่ได้รับความเจ็บปวดร้าวทุกข์ทรมานเนื่อง จากสูญเสียคนอันเป็นที่รักไปด้วยน้ำมือตนเอง

ในกาลครั้งหนึ่งยังมีนายพรานร่างกำยำทรงพลังยิ่งคนหนึ่ง ชื่อว่า โอไรออน (Orion) กำเนิดอันแท้จริงของเขาไม่มี ประวัติแน่ชัด หากแต่ถือกันว่า เขาเป็นบุตรของเทพเจ้าแห่งทะเล โปเซดอน (เนปจูน) และสามารถลุยทะเลลึก บางคนก็ว่าเดิน ไปบนพื้นน้ำทะเลได้

ในเวลากลางวันโอไรออนออกเที่ยวตระเวณไปตามราวป่าตลอดวัน มีสุนัขที่แสนซื่อชื่อว่า ซิริอัส (Sirius) ตามต้อย ไปด้วย วันหนึ่งเขาได้พบกับนางอัปสรทั้ง 7 เรียกว่า พลียาดีส (Pleiades) ที่กลางป่า ให้บังเกิดความเสน่หา จึงตามนาง เหล่านั้นไปอย่างเร่งร้อน แต่นางอัปสรก็เร่งหนีจนกระทั่งอ่อนกำลังจวนเจียนจะไม่พ้น นางเหล่านั้นจึงขอร้องให้เจ้าแม่อาร์เตมิส ช่วย เจ้าแม่ก็โปรดช่วยดังที่เคยโปรดแก่บริวารของเจ้าแม่เสมอ เพราะฉะนั้นเมื่อโอไรออนกระหืดกระหอบตามไปทันก็พลันได้ เห็นนกพิราบสีขาวดังหิมะ7 ตัว บินขึ้นสู่ฟากฟ้าพอดี

ในฟากฟ้า นกพิราบทั้ง 7 เปลี่ยนไปอีกด้วยอำนาจบันดาลขอลเจ้าแม่อาร์เตมิส กลายเป็นกลุ่มดาวซึ่งเรียกว่า พลียาดีส เปล่งประกายระยิบระยับเรืองโรจน์ แต่เมื่อกรุงทรอยเสียแก่ข้าศึกนั้น ดาวกลุ่มนี้สลัวลงด้วยความเศร้า และดวงหนึ่ง ซึ่งมีอารมณ์แรงกว่าเพื่อนถึงแก่มือมัวลับจากสายตาไปเพื่อซ่อนตัวให้พ้นตาคน
ฝ่ายโอไรออนแม้มิสมหวังก็มิได้เสียใจนานนัก ต่อมาเขาก็ผูกสมัครรักนาง มิโรปี (Merope) ธิดาท้าว อีโนเปียน (Oenopion) เจ้าครองเกาะ ไคออส (Chios) โดยความมุ่งมั่นที่จะวิวาห์ด้วยกับนาง โอไรออนอุตส่าห์ล่าสัตว์ป่าเสียจนเตียนไปทั้งเกาะ เอาสัตว์ที่ล่าได้เป็นกำนัลแด่สาวเจ้าและบิดา แต่เมื่อโอไรออนออกปาก ขอนางมิโรปีต่อบิดาของนางทีใด บิดานางก็ผัดเจ้าล่อไปทุกที ก็แหละโอไรออนนั้นมีนิสัยวู่วาม ไม่อดทนในการที่จะต้องคอยเรื่อยไปไม่มีกำหนดเวลาเช่นนี้เขาจึงตัดสินใจที่จะรวบรัดด้วยวิธีฉุดคร่านางมิโรปีด้วยกำลังหักหาญ แทนการวิวาห์โดยเปิดเผย ซึ่งจะกำหนดกันเมื่อใดก็ไม่รู้ ;แต่ท้าวอีโนเปียนรู้ทันจึงจัดการตัดไฟแต่ต้นลมเสียก่อน โดยมอมเหล้าโอไรออนจนเมา ทำให้ตาบอด แล้วเอาไป ทิ้งริมทะเล

โอไรออนเสียทั้งรักทั้งดวงตา ฟื้นตื่นขึ้นไม่รู้จะไป ณ แห่งหนใด แต่อาศัยความรู้ของนายพรานฟังเสียงของ ค้อนของยักษ์ไซคลอปส์ในเกาะ เลมนอส (lemnos) ดั้นด้นไปจนถึงถ้ำตีเหล็กของยักษ์ ฝ่ายยักษ์ตนหนึ่งมีความ สงสารจึงอาสาพาโอไรออนดุ่มเดินไปทางทิศตะวันออก ช่วยให้ได้พบกับสุริยเทพ อพอลโล และอาศัยแสงสว่างรักษา ดวงตาให้กลับคืนเป็นปกติ
เมื่อกลับเป็นปกติดังเดิมแล้ว โอไรออนก็กลับล่าสัตว์อีก ตั้งแต่เช้าจนเย็นทุกวัน 

โดยตอนนี้เองเทวีอาร์เตมิสได้ พบเขาในป่าและได้คบหาชอบพอกันมาก อพอลโล เห็นท่าไม่ชอบกลในมิตรภาพ ทั้งนี้เกรงว่าภคนีเทวีจะกลับสัตย์ ปฏิญาณที่ตั้งไว้เดิมว่าจะครองความเป็นพรหมจารีตลอดไปนั้นเสีย จึงคิดอุบายให้มิตรภาพนั้นยุติลงอย่าง เด็ดขาด

วันหนึ่งอพอลโลเห็นโอไรออนเดินลุยทะเลโผล่หัวอยู่เหนือพื้นน้ำ จึงเรียกอาร์เตมิสเข้าไปและชวนคุยเรื่อง ฝีมือธนูศิลป์จนอาร์เตมิสตายใจ แล้วทำให้อาร์เตมิส ลองฝีมือ โดยให้ลองยิงอะไรที่ลอยอยู่เหนือพื้นน้ำทะเลดู ว่าจะถูก หรือไม่ ฝ่ายเทวีขมังธนูก็ยิงธนูออกไปฉับพลัน หาเฉลียวใจไม่ว่าอะไรดำ ๆ นั้นคือหัวของโอไรออน ลูกธนูถูกเป้าหมาย อย่างแม่นยำ ครั้นคลื่นซัดสาดโอไรออนเข้าฝั่ง เจ้าแม่อาร์เตมิสจึงรู้ว่าได้ทำอะไรลงไป ให้รู้สึกเศร้าเสียดายนักถึงแก่ หยาดอัสสุชลเป็นอันมาก แล้วเจ้าแม่ จึงแปลงโอไรออนกลายเป็นกลุ่มดาวพร้อมด้วยสายรัดเอว ดาบ และกระบองคู่มือ ของเขา อยู่ในท้องฟ้าต่อจากกลุ่มดาวพลียาดีส และแปลงสุนัขของเขาให้กลายเป็นดาวซิริอัส อยู่ท้ายกลุ่มดาวโอไรออน ด้วยตั้งแต่บัดนั้นมา

เรื่องราวนายพรานโอไรออนนี้นั้น มีบางตำนานกล่าวถึงการตายของนายพรานหนุ่มคนนี้แตกต่างกันออกไป กล่าวคือขณะที่ไปล่าสัตว์ด้วยกัน โอไรออนเกิดไปสัมผัส ถูกกายของเทวีอาร์เตมิสเข้า ความที่ไม่ยอมให้ชายใดเข้าใกล้ เจ้าแม่เผลอตัวลงโทษลงโทษบุรุษคนแรกที่บังอาจสัมผัสกายเจ้าแม่ทันที โทษที่อาร์เตมิสบันดาลให้เป็นไปนั้น มาในรูป ของแมงป่องพิษ ที่โผล่ขึ้นจากใต้ดินมากัดข้อเท้าของโอไรออน อันเป็นเหตุให้นายพรานอาภัพผู้นี้ล้มลงสิ้นใจตายต่อมา

เนื่องด้วยเทวีอาร์เตมิสรังเกียจการวิวาห์ถือครองพรหมจารี นอกจากนางจะไม่รัก ไม่วิวาห์แล้ว เจ้าแม่เองยังบังคับให้ บริวารของตนไร้รักและไร้คู่ตามไปด้วย หากผู้ ใดฝ่าฝืนถูกพิษรักเข้าให้ ก็จะถูกเจ้าแม่อาร์เตมิสลงโทษอย่างทารุณ ดั่งเช่น นางคัลลิสโตสาวใช้คนโปรด 

นางสวยงามจนซูสเทพบดีแอบหลงรัก จึงใช้เล่ห์เพทุบายจำแลงองค์เป็นอาร์เตมิส เข้าไปคลอเคลียใกล้ ๆ พอเทวีอาร์เตมิสรู้เข้าก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ไม่ยักโกรธเทพพระบิดาผู้ก่อเหตุกลับหันไปเล่นงานคัลลิสโตผู้น่าสงสาร ด้วยการใช้ธนูยิงนางจนมอด ม้วยสิ้นใจไป

รูปสลักของเทวีอาร์เตมิสของชาวกรีกเป็นหญิงสาวอรชรแต่แข็งแกร่ง แต่งกายไม่เหมือนเทวีองค์อื่น ๆ โดยนุ่ง กระโปรงสั้นเหนือเข่า ทั้งนี้เพื่อสะดวกในการล่า สัตว์นั่นเอง อาวุธที่โปรดปรานคือ ธนู มีหมีเป็นสัญลักษณ์ อุปนิสัยดี ๆ ในองค์ เทวีเท่าที่ค้นพบคือ ความรักในดนตรี และเล่นดนตรีต่าง ๆ ได้ไพเราะ เจ้าแม่ชอบการร้องเพลง และเต้นรำเหมือนน้องชาย คือเทพอพอลโล

จอมณรงธร ศรีอริยนันท์ (ตี๋)

22 กรกฎาคม 2012 

สมัครเข้ากลุ่มเฟสภาษาตะวันตกได้ที่ 
https://www.facebook.com/groups/365756166805480/ 

สุริยะเทพ (Apollo)

อพอลโล (Apollo ภาษากรีก: อพอลลอน) 

บุตรชายคนโตของมหาเทพซุส กับนางเลโต เป็นหนึ่งใน 12 เทพ แห่งโอลิมปัส เป็นเทพแห่งแสงสว่าง หรือเทพแห่งดวงอาทิตย์ รวมถึงเป็นเทพแห่งสัจจะและการดนตรีด้วย อพอลโล มีพี่สาวฝาแฝดชื่อ อาร์เทมิส หรือ ไดอาน่า (ในโรมัน) ซึ่งเป็นเทพีแห่งดวงจันทร์

จริงๆแล้วสุริยเทพดั้งเดิมของกรีกคือ ฮีลิออส (Helios) ซึ่งเป็นบุตรของไฮเพอร์เรียน (Hyperion) ในคณะเทพไทแทน แต่เมื่อคณะเทพไทแทนสิ้นอำนาจ ชาวกรีกจึงนับถือเทพ อพอลโลแทนสืบต่อมา เมื่อนาง เลโต มารดา ของ อพอลโล ถูกกระทำด้วยความหึงของ เทวีเฮร่า เพราะเหตุเป็นที่ต้องตาต้องใจของซุส ทำให้ในขณะที่นางเลโตอุ้มครรภ์ ต้องหนีงูไพธอน (Python) ของเทวีเฮร่า ซอกซอนไปไม่มีที่จะให้กำเนิดบุตรในครรภ์ได้ จนไปถึงเกาะดีลอส (Delos) เทพโปเซดอน มี ความสงสาร บันดาลให้เกาะน้อยผุดขึ้นในทะเล นางจึงได้ให้กำเนิด อพอลโลกับอาร์เตมิส บนเกาะนั้น ในทันทีที่ประสูติ จากครรภ์มารดา อพอลโลก็ได้จับงูไพธอนฆ่าเสีย ด้วยเหตุนี้ บางทีอพอลโลก็เป็นที่เรียกขานว่า ไพธูส (Pytheus) แปลว่า “ผู้ประหารไพธอน” นอกจากนี้อพอลโลยังมีชื่ออื่น ๆ อีกหลายชื่อ เช่น มีชื่อตาม สถานที่เกิดว่า ดีเลียน , ฟีบัส (Phoebus) แปลว่า “โอภาส” หรือ “ส่องแสง” ชื่อหลังนี้มักใช้ร่วมกับชื่อหลักว่า ฟีบัส อพอลโล

เมื่อให้กำเนิดบุตรแล้ว นางเลโตก็ยังไม่พ้นการรังควานของเทวีเฮร่า ต้องดั้นด้น ต่อไปจนถึงแคว้น เคเรีย (Caria) ซึ่งอยู่ในเอเซียไมเนอร์ ในปัจจุบันนี้ นางจำเป็นต้องหยุดพัก ณ ริมหนองน้ำแห่งหนึ่งด้วยโรยกำลัง และขอดื่มน้ำจาก พวกชาวบ้าน ที่ออกมาถอนหญ้าคาอยู่ในบริเวณนั้น พวกชาวบ้านแทนที่จะสมเพชสงสารกลับไล่ตะเพิด และ ด่าทอนางด้วยคำหยาบช้า ทำให้ซุสกริ้วหนัก ถึงกับสาปชาวบ้านเหล่านั้นให้กลายเป็นกบไปทั้งหมด

อพอลโล เป็นเทพที่ชาวกรีกถือว่ามีรูปงามยิ่ง และเป็นนักดนตรีผู้ขับกล่อมเทพทั้งปวงบนเขาโอลิมปัส ด้วยพิณถือ ของท่าน นอกจากนี้ยังมีคันธนูซึ่งยิงได้ไกล จึงได้สมญานามว่า เทพขมังธนู และนอกจากนี้ ยังเป็น เทพผู้ถ่ายทอดวิชาโรคศิลป์ให้แก่มนุษย์ เป็นเทพแห่งแสงสว่างผู้ขจัดความมืด และเป็นเทพแห่งสัจธรรม ผู้ไม่เคยเอ่ยวาจาเท็จอีกด้วย

วิหารของเทพอพอลโลนั้น มีอยู่ดาษดื่นทั่วไปแต่ที่สำคัญที่สุดได้แก่ วิหาร ณ เมืองเดลฟี ใกล้ทิวเขา พาร์นาซัส รูปอนุสาวรีย์ โคลอสซัส (Colosus) ที่เขาสร้างอุทิศแด่ ณ เกาะ โรดส์ (Rhodes) นับเป็นสิ่งหนึ่ง ในสิ่งอัศจรรย์ทั้ง 7 ของโลกสมัยโบราณทีเดียว

เทพอพอลโลมีวีรกรรมสังหารเหล่าคนพาลมากมาย นอกจากเคยฆ่างูยักษ์ไพธอนจนมีชื่อเสียงแล้ว ยังสามารถสังหารยักษ์ อโลอาดี (Aloadae) และ อีฟิอัลทิส (Ephialtes) ซึ่งเป็นเชื้อสายของ วงศ์ไทแทน ที่คิดล้มซุสเพื่อฟื้นวงศ์ไทแทนคืนมา เป็นต้น

แต่มีครั้งหนึ่งที่ อพอลโลยังไม่อาจเอาชนะมนุษย์ คนหนึ่งได้จนร้อนถึงเทพซุสต้องออกมาประนีประนอม บุรุษเดินดิน คนนั้นนามว่า เฮอร์คิวลิส เหตุเกิดเพราะ เฮอร์คิวลิส ไปขอคำพยากรณ์ที่วิหารเดลฟี แล้วได้รับคำทำนาย ไม่ถูกใจ จึงล้มโต๊ะพิธีในวิหาร แล้วฉวยเอากระถางธูปไป เทพอพอลโล รีบรุดตามไป ท้าเล่นมวยปล้ำ เพื่อชิงเอากระถางคืน ปล้ำกันอยู่นานไม่อาจรู้แพ้ชนะ ซุสเห็นท่าว่าขืนปล่อยไว้นาน อพอลโล อาจจะเสียเปรียบ พ่ายแพ้แก่มนุษย์เข้าได้ และ อาจเสียหน้าวงศ์เทพแน่ จึงลงไปห้ามปรามให้เลิกราต่อกัน ขอให้เฮอร์คิวลิส คืนกระถางธูป แก่อพอลโล แล้วให้เลิกราเรื่องบาดหมางต่อกัน เรื่องราวก็เลยจบลงด้วยดี

เทพอพอลโลมีอุปนิสัยไม่ยอมแพ้ใครอยู่ไม่น้อย เห็นได้จากที่ไปแข่งเป่าขลุ่ยกับมาไซยาส์ซึ่งเป็นเทพชั้นรอง แล้วตั้งกรรมการตัดสินว่า ผู้ใดเป่าเก่งกว่ากัน ท่านไมดาส (Midas ตามประวัติกล่าวว่าท่านจับอะไรก็จะกลายเป็นทองคำ) เกิดตัดสิน เข้าข้างมาไซยาส์ เพียงเท่านี้ อพอลโลก็ไม่ฟังอะไรอีกแล้ว โดยได้สาปให้ไมดาสมีหูเป็นลาไปทันที ตามเรื่องต่าง ๆ ที่มีบทบาทอยู่ อพอลโลดูจะเป็นเทพใจสูงกว่าองค์อื่น ๆ แต่ถึงกระนั้นก็มีอยู่ 2-3 เรื่อง ที่แสดงให้เห็น ความโหดเหี้ยมดุร้ายดังเรื่องต่อไปนี้

การลงโทษนางไนโอบี

เทพอพอลโล กับ เทวีอาร์เตมิส เป็นที่ภาคภูมิใจของมารดายิ่งนัก นางถึงจึงได้โอ้อวด คุยฟุ้งเฟื่องไปไกลว่า จะหาบุตรใครเสมอบุตรของนางเห็นจะไม่มีอีกแล้ว ไม่ว่าจะเปรียบกันในเชิงสิริรูป สติปัญญา หรือ พลังอำนาจ ก็ต้องแพ้บุตรของนาง ความนี้เลื่องลือไปถึงนางไนโอบี (Niobe) ซึ่งเป็นธิดาของ ท้าวแทนทะลัส (Tantalus) และมเหสี เจ้าครองกรุงธีบส์ (Thebes) นางไนโอบีกลับหัวเราะเยาะและค่อนว่า นางเลโตมีลูกจะอวดกับเขาแต่เพียง 2 เท่านี้หรือ ส่วนนางเองสิมีถึง 14 เป็นชาย 7 ล้วนแต่มีรูปกำยำงามสง่า และเป็นหญิงล้วนแต่ทรงโฉมวิลาสวิไลถึง 7

 นางไนโอบีลั่นวาจาก้าวร้าวสบประมาทนางเลโตอีกเป็นอันมาก ซ้ำยังห้ามชาวเมืองของนาง กระทำบูชา เทพอพอลโล และ เทวีอาร์เตมิส และสั่งให้ทำลายรูปเคารพเทพและเทวีคู่นี้จากแท่นที่บูชา  นางเลโตโกรธแค้นหนักหนาในการที่ถูกหยามหยาบถึงเพียงนี้ จึงเรียก บุตร และ ธิดา เคียงข้าง สั่งให้ออกตามฆ่าบุตรและธิดาของนางไนโอบีให้สิ้น

เทพบุตร เทพธิดา คู่แฝด อยู่ในอารมณ์เคียดแค้นเต็มที่ จึงออกไปทำตามคำสั่งทันที อพอลโลพบมานพทั้ง 7 ออกล่าสัตว์ จึงประหารเสียด้วยลูกธนูตายหมดทั้ง 7 คน เมื่อข่าวการตายของบุตรรู้ไปถึงนางไนโอบี นางก็โศกเศร้า โทมนัสนัก ฝ่ายเจ้าสามีของนางไนโอบีก็ได้ฆ่าตัวตายตามลูกไป ยังเหลือก็แต่ธิดาทั้ง 7 ยังไม่ทันที่มารดาจะหายโศก ก็ถูกเทวีอาร์เทมิสจองประหารอีก แม้ว่าสาวผู้ถึงฆาตทั้ง 7 จะพยายามหนีให้พ้นลูกธนูของเจ้าแม่แห่งนายพรานอาร์เทมิส อย่างไรก็ไม่สำเร็จ แม้นาง ไนโอบี จะพยายามปกป้องลูก และอ้อนวอนขอความอารักขาคุ้มครอง จากทวยเทพบนเขาโอลิมปัสสักเท่าใดก็ไม่เป็นผล ธิดาของนางต้องศรล้มกลิ้งตายกันทั้งหมด จนเหลือนางหนึ่งที่ซุกอยู่ระหว่างอุระของมารดา เทวีอาร์เตมิสผู้อาฆาตก็ไม่ละเว้น ลูกธนูแล่นเข้าเป้าเสียบนางนั้นให้ตายไปแทบอกของมารดาจนได้

 นางไนโอบี สูญสิ้นทั้งสามี และ บุตรธิดา ที่มากหมาย เหลือแต่นางเดียวดายถึงไม่ตายก็เหมือนตาย ความเศร้ารันทด หนุนเนื่องประดังขึ้นมาแน่นอุระ นางก็แข็งชาไปทั้งร่างกาย มิอาจจะขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวได้ ร่างของนางกลาย เป็นหิน ตื้อตันไปหมด คงอยู่แต่หยาดน้ำตารินไม่สิ้นสุด ตั้งแต่วันนั้นมาจนวันนี้ น้ำตานางก็ยังไม่หยุดไหล ส่วนรูปหิน ของนางไนโอบีก็ยังปรากฏอยู่บนเขา ไซปิลัส (Sipylus) จนตราบเท่าทุกวันนี้ นักเทพปกรณัมวิทยาว่ากันว่า เรื่องนี้ก็คือ ตำนานเปรียบเทียบถึงอำนาจของแสงอาทิตย์เมื่อสิ้นฤดูหนาว ซึ่ง นางไนโอบี นั้นหมายถึงฤดูหนาว บุตรทั้ง 7 คือระยะกาลแห่งความหนาว และลูกธนูของอพอลโลก็คือแสงอาทิตย์

เมื่อยังเยาว์อพอลโลเที่ยวไปตามแว่นแคว้นต่าง ๆ ทางทิศเหนือของประเทศกรีซ มีดินแดนของชนชาติ ไฮเพอร์โบเรียน และ แคว้นเธสสะลี เป็นต้น อพอลโลเที่ยวผูกสมัครรักใคร่หญิงทั่วไปตามวิสัยหนุ่มวัยรุ่น ในแคว้นเธสสะลี มีหญิงงาม ชื่อว่า โครอนนิส (Coronis) เป็นธิดาเจ้าแห่งแคว้นนั้น อพอลโล ผูกสมัครรักใคร่ได้เสียกับนาง จนเกิดบุตรด้วยกันคนหนึ่ง แต่นางกลับปรากฏว่าเป็นหญิงหลายใจ ในระหว่างที่นางตั้งครรภ์ อพอลโลได้ให้นกดุเหว่าขนขาวปลอดตัวหนึ่งเฝ้านางไว้ เมื่อนางคบชู้ นกก็ไปบอกข่าวแก่นาย อพอลโลบันดาลโทสะ พลอยสาปนกซึ่งบอกข่าวอัปมงคลให้กลับมีขนสีดำไป ดังนั้น นกดุเหว่า จึงมีขนสีดำตั้งแต่นั้นมา ส่วนนางโครอนนิสถูกฆ่า ว่ากันว่าด้วยน้ำมือของเทพอพอลโลเองบ้าง ด้วยคมศรของเทวีอาร์เทมิสบ้าง

แต่บุตรในครรภ์ซึ่งจวนจะครบกำหนดคลอดนั้นรอดตาย ด้วยอพอลโล (บ้างก็ว่าเฮอร์มีส) เอาออกจากครรภ์ ตอนเผาศพ นางโครอนนิส แล้วมอบให้แก่ ไครอน (Chiron) ผู้มีชาติเป็นอมนุษย์เซนทอร์ (Centaur) เป็นผู้เลี้ยงดู ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้ ไครอน เป็นอาจารย์ ผู้ปราดเปรื่อง เชี่ยวชาญในวิชาการต่าง ๆ มีวิชาดนตรี เภสัชกรรมวิทยา และวิชาธนูศิลป์ เป็นต้น เป็นที่นับถือของชาวกรีกโบราณว่า เป็นผู้สอนมนุษย์ให้รู้จักใช้พืชสมุนไพรทำยา และ เป็นอาจารย์ ของวีรบุรุษคนสำคัญ ๆ ในเทพปกรณัมมากมาย เช่น อคิลีส, เฮอร์คิวลีส, เยสัน, พีลูส, อีเนียส และ คนอื่น ๆ อีก

ในตอนปลายอายุถูกเฮอร์คิวลีสยิงด้วยธนูอาบยาพิษ โดยความสำคัญผิด ของเฮอร์คิวลีส ในระหว่างที่ตามล้าง เซนทอร์พวกหนึ่ง แม้ว่าเฮอร์คิวลิสจะพยายามรักษาอย่างไร และแม้ไครอนจะเป็นหมอเอง ก็ไม่สามารถถอนพิษยาได้ พิษยาบันดาลให้ไครอนเจ็บปวดรวดร้าวหนักหนา ซุสจึงโปรดให้กลายเป็นดาวอยู่ในกลุ่มดาวชื่อ แซชจิเทริอัส (Sagitarius)
  
บุตรของเทพอพอลโล ที่อาจารย์ไครอนรับฝากไว้นั้นได้ขนานนามว่า เอสคิวเลปิอัส (Aesculapius) เป็นเด็ก ฉลาดเฉลียว มีความเข้าใจในวิชาต่างๆแตกฉาน และเป็นที่รักของอาจารย์อย่างยิ่ง วิชาที่เขาใส่ใจศึกษาที่สุด ได้แก่ โรคศิลป์ เพราะฉะนั้นเมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขี้น เขาจึงกลายเป็นหมอบำบัดโรคผู้มีความสามารถยิ่ง ความสามารถของเอสคิวเลปิอัส ในการบำบัดโรคนั้นยิ่งกว่าของอาจารย์มาก ด้วยที่สามารถบำบัดโรคและความป่วยไข้ได้ทุกชนิด ซึ่งไครอนเองทำไม่ได้ ในไม่ช้าชื่อเสียงของเอสคิวเลปิอัส ก็เลื่องลือไปไกล ไม่ว่าใครจะเจ็บไข้ได้ป่วย หนักหนาสาหัส หรือเล็กน้อย ถ้าได้รับการบำบัดจากเขาแล้วก็ทุเลาลงอย่างรวดเร็ว จนกล่าวได้ว่าหายวันหายคืนเลยทีเดียว ผู้คนพากันไปขอรับการบำบัดโรค ณ สำนักของเขา ทั้งจากใกล้และไกลทุกทิศทาง นับว่าการบำเพ็ญประโยชน์ ของเอสคิวเลปิอัสแผ่ไพศาลยิ่ง
 ความสามารถของเอสคิวเลปิอัสเป็น ที่เลื่องลือไปจนว่ากันว่า ครั้งหนึ่งเขาสามารถแก้คนตายให้ฟื้นได้อันเป็นเหตุให้เทพซุส กับเทพฮาเดส เจ้าแห่งแดนคนตายเดือดร้อน ทั้งริษยาและหวั่นเกรงในอำนาจบารมีของ เอสคิวเลปิอัส หากปล่อยไว้นานไปเบื้องหน้าจะทำให้มนุษย์กำเริบอีก เห็นว่าจะละไว้มิได้ ซุสจึงประหาร เอสคิวเลปิอัส ด้วยอสนีบาตเอง
เทพอพอลโลบันดาลโทสะ ในการตายของบุตร แต่ไม่รู้จะโกรธเอากับเทพบิดาอย่างไร จึงหันไปไล่เบี้ยเอากับช่างประกอบอสนีบาตถวายซุส คือ เทพฮีฟีสทัส กับ ยักษ์ไซคลอปส์ โดยน้าวคันธนูเงินมุ่งจะยิงธนู สังหารยักษ์ ไซคลอปส์ เสียให้สมแค้น แต่ซุสไม่ยอมให้อพอลโลทำเช่นนั้นได้ และเพื่อจะลงโทษบุตรในความอุกอาจครั้งนี้ จึงเนรเทศอพอลโลให้ลงมาอยู่ในมนุษย์โลก และให้เป็นข้าของมนุษย์เป็นเวลา 1 ปีเสียก่อน จึงจะพ้นโทษ

นอกจากเอสคิวเลปิอัสแล้ว อพอลโลยังมีบุตรอีกคนหนึ่ง แต่เกิดกับนางอัปสร ไคลมินี (Clymene) ชื่อเฟอิทอน (Phaeton) วันหนึ่งเฟอิทอนถูก เพื่อนเรียนหนังสือด้วยกัน หัวเราะเยาะในการที่อ้างตนเป็นบุตรสุริยเทพ เฟอิทอน ทั้งเคืองทั้งอับอาย กลับมารบเร้าให้มารดาพาไปหาบิดา เพื่อให้ได้หลักฐานพิสูจน์ว่าตนเป็นบุตรเทพอพอลโลจริง นางไคลมินี จึงบอกทางให้บุตรเดินทางไปทางทิศตะวันออกจนกว่าจะถึงวังที่ประทับของ อพอลโล ณ ที่นั่น จะได้พบกับบิดา เฟอิทอน รีบเดินทางโดยไม่หยุดพัก จนล่วงเข้าเขตวังของบิดา แม้ภูมิทำเลบริเวณวังจะงดงามตระการเพียงใด และตำหนักที่ประทับของอพอลโลก็เรืองวิจิตรน่าพรึงเพริดสักปานใด เฟอิทอนก็ไม่ใส่ใจมุ่งมั่นเดินหน้าต่อไป ฝ่ายอพอลโล เห็นกุมารเข้ามาใกล้ ก็จำได้ว่าเป็นบุตร และ เมื่อเฟอิทอนขึ้นถึงบัลลังก์ที่อพอลโลประทับอยู่ ก็ปฏิสันถารกับ เฟอิทอน อย่างบิดากับบุตร สั่งถามถึงธุระในการที่มาเฝ้า เฟอิทอนจึงทูลแถลงถึงเรื่องราวและความที่พึงประสงค์

พอจบ เทพอพอลโล ก็ออกอุทานวาจาว่า อนุญาตให้เฟอิทอน ได้ข้อพิสูจน์ตามแต่จะพึงประสงค์ พร้อมทั้ง สาบานยืนยันมั่นคง โดยอ้างแม่น้ำสติกส์เป็นทิพยพยานอีกด้วย (การสาบานโดยการอ้างชื่อแม่น้ำสติกส์นี้ เป็นการสาบานอันเคร่งครัดที่สุด ซึ่งลงว่าเทพองค์ใดลั่นสาบานแล้ว เทพองค์นั้นจะล่วงละเมิดไม่ได้เป็นอันขาด ถ้าเทพผู้ล่วงละเมิด ไม่ปฏิบัติตามสาบาน จะต้องเสวยน้ำในแม่น้ำนี้ซึ่งจะทำให้ปัญญาเสื่อมเศร้าหมองเป็นเวลา 1 ปี และจะต้องถูกขับออกจากเขาโอลิมปัส และ งดเสวยน้ำอมฤตอีก 9 ปี)

เฟอิทอน ฟังคำสาบานดังนั้น จึงขออนุญาตขับรถพระอาทิตย์แทนบิดาในวันนั้น เพื่อว่าโลกทั้งมวล จะได้ตระหนักชัดว่า เธอเป็นบุตรสุริยเทพสมจริงตามที่กล่าวอ้าง แต่ทว่ารถพระอาทิตย์นั้น ไม่ใช่ของสำหรับใครจะขับได้ ด้วยว่าผู้ที่สามารถควบคุมม้าเทียมทั้ง 4 ที่แสนจะพยศนั้น จะมีก็แต่ เทพอพอลโล องค์เดียว เมื่อเฟอิทอนขออนุญาต ขับรถแทนอพอลโล ก็ถึงแก่สะดุ้งประหวั่นเกรงจะเกิดเหตุยุ่งยาก และเดือดร้อน ไปทั่วโลกพิภพ และจักรวาล จึงบ่ายเบี่ยง บอกเฟอิทอนให้ขอพรอย่างอื่น ฝ่ายเฟอิทอน มีจิตกำเริบดื้อดึงขึ้นมาเสียแล้ว คงยืนกรานที่จะขอขับรถพระอาทิตย์แทนบิดาให้จงได้ ในที่สุด สุริยเทพ ซึ่งลั่นสาบาน อันไม่พึงล่วงละเมิดออกไปเสียแล้วสุดที่จะบ่ายเบี่ยงต่อไปได้อีก ก็จำต้องยอมอนุญาตให้เฟอิทอน ขับรถพระอาทิตย์แทนได้ดังประสงค์
 
เมื่อถึงเวลากำหนดออกรถ ม้าเทียมรถก็เตรียมเผ่นโผนโจนทะยานออก นางประจำยาม เข้าเคียงข้างรถ อยู่พร้อมสรรพ ฝ่ายอุษาเทวีก็คอย อาณัติสัญญาณสั่งจากสุริยเทพ เตรียมไขทวาร เบิกม่านฟ้า อยู่ทีเดียว

ฝ่ายเทพอพอลโลจัดแจงชโลมเฟอิทอนด้วยของเย็นกันถูกแสงอาทิตย์แผดเผา พลางสั่งเฟอิทอน ให้ขับรถรักษาเส้นทางโคจรเดิมไว้ให้ดี อย่าให้รถออกนอกทางเป็น อันขาด อพอลโลสั่งย้ำซ้ำ ให้บุตรกวดขัน ระมัดระวังม้าเทียม โดยเคร่งครัดอย่างที่สุด และให้ใช้แส้แต่โดยออมชอมเท่านั้นด้วยว่ามันเป็นม้าที่พยศมาก

หนุ่มน้อยฟังบิดาสั่งเสียอย่างระอิดระอา แล้วก็โดดขึ้นนั่งรถทองคำ รวบสายบังเหียน ให้สัญญาณอุษาเทวีเปิดทวาร และขับรถออกจาก วังสุริยเทพด้วยความกระหยิ่ม ลำพองใจ ในชั่วโมงแรกๆ เฟอิทอนสังวรในคำสั่งเสียของบิดา แต่แล้วความกำเริบเสิบสานเข้าครอบงำ ทำให้ลืมคำสั่งของบิดาเสีย เฟอิทอนขับรถเร็วขึ้นทุกทีจนรถออกนอก ทางโคจรไป ดวงจันทร์ และดาราน้อยใหญ่พากันตื่นตระหนกที่ได้เห็นรถสุริยาแล่นเตลิด ไปกลางหาว แต่ก็ไม่มีปัญญาจะทำประการใดได้ และ เฟอิทอน ก็ขับรถใกล้โลก เข้ามาทุกที จนเป็นเหตุให้พืชพันธ์ทั้งปวง เหี่ยวแห้งตายหมด น้ำในแม่น้ำลำธารก็เหือดแห้ง แผ่นดินไหม้เกรียมจนเกิดควันโขมง ผู้คนของแผ่นดินนั้น ถูกแสงอาทิตย์ แผดเผาจนตัวดำไปหมดสิ้น เป็นสีกายที่ถ่ายทอดสืบต่อกันมาแต่ครั้งนั้นจนถึงทุกวันนี้ และแผ่นดิน ที่ถูกรถสุริยาเข้าใกล้ในครั้งนั้นก็คือ แอฟริกานั่นเอง

เฟอิทอนตื่นตกใจในเหตุอันตนทำให้เป็นไป จึงลงแส้ม้าชักรถให้ถอยห่างจากโลก ม้าก็เผ่นโผนโจนทะยานเห ออกห่างโลกเสียลิบลับ ทำให้พืชพันธ์ธัญญาหารที่เหลือ รอดจากความร้อนอยู่บ้าง กลับเหี่ยวเฉาตายลงอีก เพราะความหนาวจัดฉับพลัน ทั้งแผ่นดินแผ่นน้ำตอนนั้นก็มีน้ำแข็งปกคลุมทั่วไปหมด เสียงผู้คนร้องระงมดังขึ้นทุกที จนในที่สุดก็ปลุกซุสเทพบดีให้ตื่นจากบรรทม เล็งทิพยเนตรสืบสวนหาสาเหตุ

ครั้นได้ความว่า เหตุเกิดจากเฟอิทอนบังอาจขับรถสุริยาเช่นนั้น ซุสก็พิโรธนัก คว้าอสนีบาต ฟาดไปที่เฟอิทอน บันดาลให้เฟอิทอนสิ้นชีวิตตกจากรถสุริยาลงสู่แม่น้ำ อีริดานัส ในพริบตา

เฟอิทอนมีพี่สาวร่วมอุทร 3 คน เมื่อเฟอิทอนถึงแก่ความตาย นางทั้ง 3 ก็ไปร่ำไห้ ที่ริมฝั่งแม่น้ำ จนเทพทั้งปวง สงสาร เลยแปลงนางเป็นต้นอำพัน หลั่งน้ำตาเป็นอำพัน ตั้งแต่บัดนั้น ฝ่ายเพื่อนเล่นคู่หูคนหนึ่งของเฟอิทอนชื่อ ซิกนัส (Cygnus) ก็ลงงมหาศพ ดำผุดดำว่าย ในแม่น้ำ จนกลายเป็น ต้นตระกูลหงส์ เล่นน้ำสืบเชื้อสายพงศ์พันธุ์มา จนตราบเท่าทุกวัน

อย่าคิดว่าอพอลโลหนุ่มรูปงาม ที่พรั่งพร้อมทุกสิ่ง จะสมหวังในเรื่องรักๆ ใคร่ๆไปซะทุกครั้ง โดยอพอลโลถูก เฮสเทีย เทพีแห่งเตาไฟปฏิเสธการแต่งงาน มิหนำซ้ำยังประกาศตัวเป็นเทพีผู้ครองพรหมจรรย์ เมื่อครั้งที่ หลงรักนางซีบิล ก็ยังยืนกรานจะให้พรนางหนึ่งข้อแม้ว่าจะถูกปฏิเสธความรักก็ตาม ซีบิล ก็ขอให้นาง มีอายุยืนเท่ากับ จำนวนเมล็ดทรายที่นางกอบขึ้นมา แต่ว่านางลืมขอความสาวให้คงกระพันไปด้วย นางจึงแก่ หง่อม และ ตัวเล็ก ลงเรื่อยๆ ตามวันเวลาที่ล่วงเลย มันให้ความทุกข์ทรมานกับเธอมากกว่าความสุข จะตายก็ตายไม่ได้เพราะ พรศักดิ์สิทธิ์ นางจึงเบี่ยงเบนความสนใจไปทางการทำนายทายทัก ซึ่งการทำนาย ของนางแม่นยำ ไม่มีทางผิดสักนิด

ที่ดังที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นเรื่องที่วิ่งไล่นางไม้ดาฟเน่ ธิดาของพีเนอุส เทพเจ้าแห่งแม่น้ำ เรื่องมีอยู่ว่า อพอลโล ลงจากเขาโอลิมปุส ไปเดินเล่นในป่า ก็ไปพบนางไม้คนสวยที่ชื่อดาฟเน่เข้า อพอลโลหลงรักนางทันที และพยายาม จะเข้าไปพูดคุยด้วย แต่ดาฟเน่ก็รู้ชื่อเสียง ด้านความมากรักของอพอลโลดี จึงไม่ตกลงปลงใจกับเขา และ ยังพยายามจะรีบไปให้ไกลจากเทพหนุ่มเสียนี่ อพอลโลก็เริ่มจะหมดความอดทนเกี้ยวพาราสีเสียแล้ว เทพหนุ่มจะก็ใช้กำลังบังคับนางซะ แต่ดาฟเน่ที่ระวังตัวอยู่แล้วก็รีบวิ่งหนี อพอลโลวิ่งไล่ตามดาฟเน่สุดฝีเท้า จนจะตามทัน อยู่แล้ว แต่ดาฟเน่ ได้ร้องขอให้บิดาของนางช่วยนางให้พ้นจากมือของอพอลโลไปตลอดทาง พีเนอุส จึงร่ายเวทย์ ไปยังร่างของบุตรสาว เท้าของนางแข็งทื่อดังถูกตรึงไว้กับพื้น เสื้อผ้าอาภรณ์ได้กลายเป็นเปลือกไม้ ห่อหุ้ม ร่างอันสันเทา ของนางพราย ใบไม้สีเขียวขจีก็แตกแขนง ออกจากร่างกายที่กลายเป็นต้นชัยพฤกษ์ไปอย่างสมบูรณ์ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเศร้ามากสำหรับอพอลโล จนถึงขนาดที่เอากิ่งชัยพฤกษ์มาทำเป็นมงกุฎสวมศรีษะตลอดเวลา

ยังมีความรักแบบที่เข้าใจยากอีกรักหนึ่ง ซึ่งก็ไม่รู้ว่ารักแบบเพื่อน หรือ แบบคนรักกัน กับ ไฮยาซินทุส หนุ่มหน้ามน ซึ่ง เซฟีรุส ริษยา ขณะที่ทั้งสองเล่นขว้างจักรกัน เซฟีรุส จึงเปลี่ยนทิศทางลมให้พัดจักรของอพอลโล ไปโดนศรีษะ ของไฮยาซินทุสตาย เลือดของเขาได้กลายเป็นต้นไฮยาซิน

ล้มล้างซุส

อพอลโลก็ยังเคยต้องอาญาจากซุส เช่นกัน เมื่อร่วมมือกับโปเซดอนและเฮร่า คิดจะล้มล้างซุส แต่พ่ายแพ้ จึงถูกสั่ง ให้ลงไปช่วย สร้างกำแพงเมืองทรอย กับโปเซดอนเป็นเวลาสามปี เมื่อเกิดสงครามทรอย อพอลโลก็อยู่ฝ่ายทรอย

เครื่องดนตรีที่เป็นสัญลักษณ์ของอพอลโลก็คือพิณกระดองเต่า ซึ่งเฮอร์เมส ได้ประดิษฐ์ และมอบให้เป็น ของขวัญ ขอโทษขอโพยที่ขโมยวัวอพอลโลไป อพอลโลเป็นเทพ ที่มีหน้าที่มากมาย และมีชื่อเรียกต่างกันออกไป ทั้งโดยลักษณะและหน้าที่

• เทพเจ้าแห่งหมาป่า คือ ไลคัส
• เทพเจ้าผู้รักษาและการแพทย์ คือ เพแอน
• เทพเจ้าผู้คุ้มครองมิวซ์ คือ มูซาเกเตส
• เทพเจ้าแห่งหนู คือ สมินเธียรุส
• เทพเจ้าผู้ส่องแสง คือ โฟเอบัส

ปัจจุบัน อพอลโลเป็นชื่อที่ถูกอ้างอิงบ่อย ๆ ในทางที่เกี่ยวกับแสงสว่างหรือความสำเร็จ เช่น เป็นชื่อปฏิบัติการ ทางอวกาศ ของนาซาที่เรียกว่า โครงการอพอลโล หรือเป็นชื่อยี่ห้อน้ำมันเครื่อง

จอมณรงธร ศรีอริยนันท์ (ตี๋)

21 กรกฎาคม 2012  

สมัครเข้ากลุ่มเฟสภาษาตะวันตกได้ที่ 
https://www.facebook.com/groups/365756166805480/